Одлуката за генерален штрајк веќе е донесена, порачуваат од Сојузот на синдикатите на Македонија (ССМ), а, како што велат, останува само да се активира доколку Владата и Собранието не одговорат на барањата за повисоки плати. По масовниот протест во Скопје, синдикатите поставија јасни рокови: до петок да се достават измени на Законот за плати до пратениците, а до крајот на идната недела да се изгласа зголемување на минималната плата. Во спротивно, најавуваат блокади на улици и институции и генерален штрајк и во јавниот и во приватниот сектор.
Во фокусот на синдикалното барање е минимална плата од 600 евра, како и линеарно зголемување на сите останати плати, што во пракса значи најмалку 6.000 денари плус за секој работник. ССМ аргументира дека инфлацијата сериозно го нагризува животниот стандард и дека сегашниот минималец повеќе не ја покрива реалната потрошувачка кошничка, која според нивните пресметки надминува 65.000 денари месечно за четиричлено семејство.
Политичката линија брзо се отвори. Синдикатите ги отфрлаат обвинувањата дека протестите имаат партиска позадина и инсистираат дека станува збор за чисто економско прашање – повисоки плати, намалување на сиромаштијата и зачувување на куповната моќ. Од владејачката ВМРО-ДПМНЕ се пласира став дека зад протестите стои политичка агенда, додека СДСМ најавува законски решенија за раст на платите и замрзнување или ограничување на функционерските примања – тема што синдикатите ја користат како симболичен контраст меѓу „луксузот на врвот“ и „минималецот на дното“.
Од другата страна, стопанството испраќа предупредувачки пораки. Работодавачите нагласуваат дека минималната плата не може да се одредува без врска со продуктивноста и економската одржливост, потсетувајќи дека законот веќе утврдува праг според кој минималецот не смее да падне под 57% од просечната плата. Според нив, нагло зголемување до нивото што го бараат синдикатите ќе ја подигне цената на трудот по целата скала, ќе ги притисне малите фирми и може да доведе до отпуштања или затворање бизниси, доколку државата не интервенира со привремена поддршка за придонесите.
Во дебатата се вклучи и монетарната власт, со став дека растот на платите треба да биде врзан за мерливи економски показатели и продуктивност, за да не се отвори нов инфлаторен удар. Токму тука се судираат позициите во пресрет на одлуката: синдикатите бараат „плата од која може да се живее“, работодавачите „плата што економијата може да ја издржи“, а Владата и Собранието се соочени со избор – брза интервенција или ризик темата да се пресели на улица, со генерален штрајк како најостра алатка.
