По повеќе од три години војна, руските офанзивни операции во Украина сè почесто се опишуваат со еден термин што доаѓа и од воените анализи и од самите терени: „мелница за месо“. Станува збор за напади што траат со недели или месеци, со високи човечки загуби, а резултираат со минимални или симболични територијални придобивки.
Руските сили продолжуваат да напредуваат бавно, често по цена на стотици загинати и ранети војници дневно, за да освојат село, индустриска зона или неколку стотици метри фронт. Таквиот модел беше видлив во Бахмут, Авдеевка, а се повторува и на делови од источниот фронт, каде што офанзивите се претвораат во исцрпувачки фронтални судири без јасен оперативен пробив.
Во однос на времетраењето и ресурсите, војната во Украина веќе го надминува периодот на директното учество на Советскиот Сојуз против нацистичка Германија во Втората светска војна. Но, за разлика од тогашната масовна и динамична фронтова војна, денешниот конфликт се движи со темпо што повеќе наликува на позициона битка од Првата светска војна, отколку на современо маневарско војување.
Клучниот проблем за руската армија е отсуството на брзина и одлучувачки пробив. Наместо длабоки операции и колапс на украинската одбрана, Москва се потпира на постепено трошење на луѓе и материјал, надевајќи се дека со време ќе ја исцрпи украинската страна. Во пракса, тоа значи прифаќање на огромни загуби како „прифатлива цена“, стратегија што може да функционира само ако човечкиот и политичкиот капитал се сметаат за неисцрпни.
Според повеќе независни проценки, односот меѓу загубите и освоената територија е драматично неповолен. Напредувањата често се мерат во километри по неколку месеци борби, додека бројот на загинати и ранети се брои во десетици илјади. Таквата диспропорција ја отвора оценката дека руската војска има сериозни ограничувања во водењето на современа конвенционална војна против мотивиран и технолошки поддржан противник.
За разлика од брзите воени кампањи од почетокот на 21 век, каква што беше американската инвазија на Ирак, руските операции покажуваат дека без воздушна супериорност, без функционална логистика и без ефективна координација, бројноста сама по себе не носи победа. Наместо демонстрација на сила, руските офанзиви сè повеќе изгледаат како доказ за структурна воена немоќ во услови на модерно војување.
На крајот, прашањето повеќе не е дали Русија може да заземе уште неколку населени места, туку дали цената што ја плаќа за тие минимални придобивки е одржлива – во човечка смисла, воена ефикасност и политичка стабилност. Војната продолжува, но размерот меѓу жртвите и резултатите станува сè потежок за игнорирање.
