Саиф ал Ислам Гадафи, син на поранешниот либиски лидер Моамер ел Гадафи, кој беше убиен претходно денеска, важеше за една од најконтроверзните личности во современата либиска историја. Неговиот животен пат често се опишува како драматична трансформација – од наводен реформатор и потенцијален наследник, до обвинет за воени злосторства и симбол на бруталната репресија.
Роден во 1972 година, Саиф ал Ислам се школувал на престижната Лондонска школа за економија, течно зборувал англиски јазик и со години на Запад бил перцепиран како модерното и прифатливо лице на автократскиот режим на неговиот татко. Тој имаше клучна улога во чувствителни дипломатски мисии, вклучително и во преговорите за откажување на Либија од програмите за оружје за масовно уништување, како и во исплатата отштета на семејствата на жртвите од бомбашкиот напад врз авионот на „Пан Ам“ над Локерби во Шкотска во 1988 година.
Сепак, сликата за умерен реформатор се распадна во 2011 година, кога избувна востанието против повеќедецениското владеење на Моамер ел Гадафи. Саиф ал Ислам тогаш целосно застана на страната на режимот и стана еден од главните архитекти на насилното задушување на протестите. Јавно ги нарекуваше демонстрантите „стаорци“, а неговите настапи останаа запаметени по суровата реторика и отворените закани.
„Ние се бориме тука, во Либија, и умираме тука, во Либија“, изјави тој во интервју за Reuters на почетокот на револуцијата. Во телевизиско обраќање, заканувајќи се со прст кон камерата, предупреди дека низ земјата ќе течат „реки од крв“ и дека режимот ќе се бори до „последниот човек, последната жена и последниот куршум“.
По падот на Триполи, Саиф ал Ислам се обиде да избега во соседен Нигер, маскиран како бедуин, но беше заробен од милицијата Абу Бакр Садик од Зинтан. Следуваа шест години заробеништво, далеку од луксузниот живот што претходно го водеше, познат по егзотични миленици и контакти со британското високо општество.
Судот во Триполи во 2015 година го осуди во отсуство на смрт со стрелање поради воени злосторства, додека против него остана активна и потерницата на Меѓународниот кривичен суд во Хаг за злосторства против човештвото. Во 2017 година беше ослободен врз основа на контроверзен закон за амнестија и со години живееше повлечено од јавноста.
На изненадување на многумина, во 2021 година се обиде да се врати на политичката сцена, поднесувајќи кандидатура за претседателските избори кои требаше да донесат стабилизација во земјата. Неговиот потег предизвика длабоки политички поделби и правен хаос и беше една од причините зошто изборите на крајот беа откажани, туркајќи ја Либија назад во институционална криза.
Во интервју за „New York Times“ истата година, цинично ја опиша својата стратегија за враќање во јавниот живот, велејќи дека „враќањето мора да биде бавно и внимателно“.
Деталите за неговата ликвидација засега остануваат нејасни. Убиството го потврдија членови на семејството, додека официјалните либиски власти сè уште не се огласиле.
