Во период кога тензиите меѓу САД и Иран достигнаа високо ниво и се зборуваше за можни сериозни последици, зад сцената се одвивала координирана дипломатска активност насочена кон деескалација.
Според аналитичари, значајна улога имал командантот на пакистанската армија Асим Мунир, кој посредувал преку неформални и доверливи канали. Овие комуникации траеле со недели и овозможиле размена на пораки во услови кога директен дијалог меѓу страните бил ограничен.
Покрај Пакистан, во дипломатските напори биле вклучени и Кина, Египет и Турција, кои преку различни канали повикувале на смирување на ситуацијата. Дел од извештаите укажуваат дека особено Кина користела дипломатско влијание за да се создадат услови за компромис.
Како резултат на овие активности било постигнато привремено примирје, кое вклучува и отворање на Ормускиот теснец – важна рута за глобалната трговија со нафта. Овој чекор имаше директно влијание врз стабилизирањето на енергетските пазари.
Во рамки на преговорите, Иран поставил повеќе услови, меѓу кои се укинување на санкции, пристап до замрзнати средства и гаранции за развој на нуклеарна програма за мирнодопски цели.
И покрај постигнатото примирје, аналитичарите предупредуваат дека ситуацијата останува нестабилна. Разликите меѓу страните се сè уште значајни, а разговорите продолжуваат без конечен договор.
Овој развој се смета за пример како дипломатските канали можат да имаат клучна улога во спречување на пошироки конфликти, но и како потсетник дека ризикот од нова ескалација останува присутен.
