Црните печурки откриени во Чернобил се неверојатни: Растат во најрадиоактивните делови од напуштената нуклеарна електрана и според истражувањата, можеби се „хранат“ со радијација. Овој феномен отвора можности за чистење радиоактивни зони и дури за заштита на астронаутите од штетното космичко зрачење
Од рушевините до радијацијата
Во мај 1997 година, Нели Жданова влезе во едно од најрадиоактивните места на Земјата, напуштените рушевини на Чернобилската нуклеарна централа. На таваните, ѕидовите и металните канали за електрични кабли, таа забележа црни печурки кои колонизирале место некогаш сметано за непријателско за живот.
Истражувањата на Жданова покажале дека црнте печурки, слично како растенијата кои се ориентираат кон сонцето, биле привлечени кон јонизирачката радијација – феномен што таа го нарекла „радиотропизам“.
Како црните печурки користат радијација?
Црните печурки не само што се движеле кон радиоактивните области, туку, според понатамошните истражувања на Екатарина Дадачова, нивниот раст се забрзувал во присуство на радијација. Меланин, пигмент кој им дава црна боја, ги штити клетките од штетните ефекти на радијацијата и им овозможува на црните печурки да ја користат енергијата од радијацијата за раст – процес што Дадачова го нарекла „радиосинтеза“.
Меланинот не само што ја апсорбира радијацијата, туку и дејствува како антиоксиданс, стабилизирајќи реактивни јони создадени од зрачењето. На ист начин, животните како дрвени жаби во зоната на Чернобил со поголема концентрација на меланин подобро преживувале.
Можности за вселенска заштита
Истражувањата продолжиле и во вселената. Црните печурки Cladosporium sphaerospermum, пронајдени во Чернобил, биле испратени на Меѓународната вселенска станица, каде растеле 1,21 пати побрзо под влијание на галактичко космичко зрачење. Иако зголемениот раст може да се должи и на микрогравитацијата, тестирањата покажале дека црните печурки оздавале бариера против радијацијата, што ја намалувало изложеноста на сензорите под него.
Такви својства отвораат перспективи за „мико-архитектура“ на Месечината или Марс: ѕидови и мебел од црни печурки кој би се регенерирал и би служел како природна заштита од космичко зрачење, без тежината на метал или стакло.
Црните печурки од Чернобил ни покажува дека животот може да се прилагоди и да се храни од екстремни услови. Ако ова откритие се примени на вселенските бази, можеби нашиот прв чекор на нови планети ќе биде заштитен од невидливите, но опасни космички честички – токму како што габот колонизирал напуштениот свет на Чернобил.
