Кина претстави концепт за вселенски носач на летала под името Луаннијао, летало замислено да носи борбени беспилотни летала кои би можеле да лансираат проектили од работ на Земјината атмосфера. Државните медиуми објавија концептуално видео во кое пловилото е опишано како „најголемиот воен брод во светот“, способен да се движи над сите постоечки противвоздушни и одбранбени системи.
Иако официјалните најави велат дека леталото би можело да стане оперативно за 20 до 30 години, дел од експертите се скептични и сметаат дека станува збор за проект со силна симболична и пропагандна димензија, насочен кон домашната јавност и меѓународната сцена.
Џиновски носач со „невидливи“ дронови
Според објавените информации, Луаннијао е замислен како огромен триаголен носач со должина од 242 метри и ширина од 684 метри, со проценета маса од околу 120.000 тони – значително повеќе од која било слична летечка платформа денес.
Носачот би можел да транспортира до 88 борбени беспилотни летала од типот Xuan Nu, кои се опишуваат како „невидливи“, високоманеврирачки летала, потешки од класичните дронови и потенцијално способни за лансирање хиперсонични проектили.
Според воени аналитичари, доколку ваков систем би бил реализиран, тој би можел да дејствува надвор од дометот на ракетите земја–воздух, борбените авиони и дури и над влијанието на временските услови, овозможувајќи му на Пекинг директно позиционирање над стратешки цели – вклучително и Тајван и Јужното Кинеско Море.
Дел од поширокиот проект „Нантијанмен“
Луаннијао е дел од пошироката кинеска програма Нантијанмен („Јужни небесни порти“), која ја развива Кинеската корпорација за воздухопловна индустрија. Проектот опфаќа низа амбициозни планови за проширување на воздушните и вселенските капацитети на земјата.
Меѓу нив е и борбен авион од шеста генерација, познат како Баиди, кој исто така е замислен да оперира во блискиот вселенски простор. Модел од овој авион беше претставен на Кинеската меѓународна изложба за авијација и астронаутика во 2024 година.
Вселенска трка со САД
Најавата за Луаннијао доаѓа во момент кога конкуренцијата меѓу САД и Кина во вселената се засилува. Пекинг интензивно инвестира во развој на ракети и сателити со цел да ја намали, а според некои показатели и да ја преземе водечката позиција од Вашингтон.
Во 2024 година, Кина успешно ја реализираше мисијата Chang’e-6, со која роботска сонда слета на далечната страна на Месечината и се врати на Земјата со примероци. Следната мисија, Chang’e-7, насочена кон пронаоѓање вода на Месечината, е планирана за август.
Технолошки пречки и сомнежи
И покрај амбициозните најави, експертите предупредуваат дека технологијата неопходна за летало што би „лебдело“ на работ на атмосферата и би лансирало проектили кон Земјата во моментов не постои. Таков систем би барал огромни количини гориво и целосно нов тип погон, кој допрва треба да се развие.
Алтернативно решение би било поставување на носачот во орбита, слично на сателит, но таму леталото би било изложено на сериозен ризик од судири со вселенски отпад. Дополнително, за лансирање на ваков објект би била потребна ракета за повеќекратна употреба – технологија што Кина сè уште не ја има целосно развиено.
Пропаганда или иднина на војувањето?
Поради бројните технолошки и практични ограничувања, дел од аналитичарите сметаат дека времето на објавување на проектот не е случајно. Според нив, ваквите најави имаат цел да ја прикажат Кина како глобален лидер во футуристичките технологии, да ја инспирираат домашната јавност и да испратат порака до соседите и конкурентите дека Пекинг размислува „неколку децении однапред“.
Дали Луаннијао некогаш ќе стане реален воен систем или ќе остане симбол на технолошка амбиција – засега останува отворено прашање. Но пораката што ја испраќа е јасна: вселената сè повеќе станува следното поле на геополитичко и воено натпреварување.
