Пакистан успеа значително да го подобри својот дипломатски имиџ преземајќи активна улога во постигнувањето на 14-дневното примирје меѓу САД и Иран, како и со создавање услови за потенцијални директни разговори во Исламабад. Примирјето беше договорено во последен момент, само неколку часа пред рокот поставен од американскиот претседател Доналд Трамп, кој предупреди на сериозни последици доколку конфликтот продолжи
Пакистанскиот премиер Шехбаз Шариф објави дека договорот предвидува итен прекин на огнот на сите фронтови, вклучително и во Либан, додека иранската страна го потврди напредокот и ја пофали улогата на Исламабад. Аналитичарите го оценуваат овој развој како „дипломатски подарок“ за Пакистан, кој со години беше обвинуван за двојна политика во однос на конфликтите во Авганистан.
Со посредувањето, Пакистан не само што ја подобри својата меѓународна репутација, туку и внимателно избегна ризик од директно вовлекување во конфликт со соседниот Иран, со кој дели чувствителна граница од околу 900 километри. Во исто време, Исламабад успеа да ги балансира односите со Саудиска Арабија, свој клучен сојузник, со кој има договор за меѓусебна одбрана, што значи дека евентуален напад врз Ријад би можел да го вовлече Пакистан во поширок конфликт
Експертите истакнуваат дека токму оваа позиција, можноста да комуницира и со САД и со Иран му овозможила на Пакистан да стане единствен релевантен посредник во кризата. Дополнителен фактор е и геостратешката важност на Ормуски теснец, преку кој минува околу една петтина од светската нафта, а чие повторно отворање е дел од договорот за примирје и клучно за стабилизација на глобалните пазари
Покрај тоа, новиот дипломатски капитал на Пакистан се заснова и на зголемената доверба од страна на земјите од Заливот, особено по неговата воена позиција во регионот и зајакнатото влијание по регионалните конфликти. Иако разговорите меѓу САД и Иран сè уште не се официјално потврдени, сигналите од двете страни укажуваат дека постои подготвеност за дијалог, при што Пакистан се позиционира како клучна дипломатска платформа.
Заклучокот е дека Исламабад успешно ја искористи кризата за да се наметне како важен геополитички играч, покажувајќи дека во сложените конфликти улогата на посредник може да донесе поголема моќ од директното учество во војна.
