Во повеќето европски земји постои значајно различие во пристапот кон евтаназијата и помошта при смрт, односно медицински потпомогнатото завршување на животот на лица што страдаат од неизлечиви болести или неподносливи состојби.
Во Шпанија, евтаназијата е легална од 2021 година, кога Органскиот закон за регулирање на евтаназијатастапи на сила, обезбедувајќи јасни услови за примена на медицински потпомогнато умирање за возрасни со сериозни, хронични и неподносливи состојби. За да се добие дозвола, лицето мора поволно да ги исполни сите законски критериуми, вклучувајќи оформена и повторена изјава за сопствената желба.
Друга земја каде евтаназијата е легализирана е Луксембург, кој уште од 2009 година има закон што дозволува докторите да ја спроведат евтаназијата за пациенти што доброволно бараат да го завршат својот живот под медицински услови и по детална процена. Во оваа правна рамка, лекарите не се кривично одговорни ако се почитуваат строгите критериуми, а постои и надзорна комисија што ја контролира примената на законот.
Покрај Шпанија и Луксембург, во Европа други земји како Белгија, Холандија и Германија исто така имаат законски регулирани форми на евтаназија или медицински потпомогнато умирање, со вистински различни процедури и критериуми за тоа кој може да пристапи до ова право. Во некои од овие држави законот е уште построг и бара повеќе медицински и етички проверки пред согласноста да биде одобрена.
Во други земји, како Франција, напорите да се легализира евтаназијата или помошта при умирање на државно ниво биле предмет на интензивни парламентарни дебати во последните години, но конкретни предложени закони за сега не се усвоени.
Во голем дел од Европа евтаназијата и помошта при умирање сè уште претставуваат чувствително и контроверзно прашање, поврзано со етички, медицински и правни дилеми, како и различни ставови на јавноста и религиозните заедници.
