Иако Доналд Трамп тврди дека САД победуваат во војната со Иран, неговото барање за помош од НАТО отвора клучно прашање: ако победата е сигурна, зошто му е потребна алијансата?
Според анализа на Гардијан, одговорот лежи во фактот што војната веќе не се води само на бојното поле.
Трамп, заедно со израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху, започна воена кампања против Иран во која САД воспоставија јасна воена надмоќ. Но, и покрај тоа, конфликтот станува сè потежок за контрола.
Иран, кој не може да се натпреварува во класична војна, избра поинаква стратегија – да го направи конфликтот неодржлив. Нападите врз американски бази во Заливот, заканите за затворање на Ормускиот теснец и влијанието врз глобалните енергетски пазари ја префрлаат битката од фронтот кон економијата и политиката.
Преку Ормускиот теснец минуваат околу 20 проценти од светската трговија со нафта, што значи дека дури и ограничени напади или мини можат да предизвикаат глобален шок.
Токму затоа Трамп бара од сојузниците да помогнат во обезбедување на поморските рути. Но, европските држави се воздржани. Германскиот министер за одбрана јасно порача дека „ова не е наша војна“, додека Велика Британија внимателно ги разгледува опциите.
Дополнителен проблем е ризикот од проширување на конфликтот. Израелската офанзива во Либан против Хезболах веќе отвори нов фронт, а постои опасност и од вклучување на јеменските Хути, што би го проширило конфликтот до Црвеното Море.
Анализата се повикува и на концептот „замка на ескалација“ на политикологот Роберт Пејп – ситуација во која посилната страна победува воено, но конфликтот се префрла на други полиња каде што предноста е помала.
Заклучокот е јасен: САД можеби имаат воена доминација, но ризикуваат политички и економски последици што Иран свесно ги создава. Барањето за помош од НАТО не е знак на слабост на бојното поле, туку доказ дека вистинската битка се води на многу посложен терен – каде што силата на оружјето не е доволна.
