Со ескалацијата на војната во Иран, расте стравот дека највредниот ресурс на регионот – водата – може да стане цел. Постројките за десалинизација, кои ги обезбедуваат градовите во пустината со пиење вода, се критична инфраструктура, а нивните закани предизвикуваат загриженост низ целиот Залив.
Заливските земји, вклучувајќи ги ОАЕ, Кувајт, Оман и Бахреин, скоро целосно зависат од десалинизација. Таа технологија овозможува голф-терени, водени паркови и скијалишта во пустина, но истовремено создава стратешка ранливост. На пример, неодамнешен напад на десалинизационо постројка во Бахреин од ирански дрон, иако без прекин на снабдувањето, го покажа ризикот.
Десалинизацијата е скап и енергетски интензивен процес кој ја претвора морската вода во пиење вода со отстранување на сол и нечистотии. Данските експерти ја нарекуваат ова „кралствата на солена вода“ – модерни суперсили во производство на вештачка вода, поттикнати со фосилни горива. Денес, за Кувајт и Оман зависноста од десалинизација достигнува околу 90%, за Бахреин 85%, а за Саудиска Арабија 70%. Големите градови како Абу Даби, Дубаи, Доха, Кувајт Сити и Џеда се речиси целосно зависни од оваа вода.
Нападот на клучни цивилни инфраструктури е против меѓународното право. Стручњаците предупредуваат дека нападите на десалинизациони постројки би биле провокативна ескалација, слична на употреба на нуклеарно оружје, со катастрофални последици за економијата и животот на милиони луѓе. Колатералната штета од нападите, како и можните кибернапади, дополнително ја зголемуваат ранливоста.
Историски, водата веќе била употребена како средство на војна – за време на Заливската војна во 1991 година, Ирак намерно ја загадил водата, а во последното десетлетие се зголеми бројот на напади на водна инфраструктура во светот, вклучително Русија во Украина и Израел во Газа.
Иако краткорочно има резерви, напад на големи постројки во градови како Ријад, Абу Даби или Дубаи може да предизвика сериозни последици, од ограничување на базени и паркови до привремено затворање делови од економијата.
Стручњаците предупредуваат: безбедноста на водата во Заливот е „потешка од нафта и гас“ и нејзиното нарушување би имало длабоки политички и психолошки последици.
