Отпечатоците од стапала се меѓу најчестите фосили на диносауруси, но со децении претставуваат еден од најголемите предизвици за палеонтолозите. Сега, нова метода базирана на вештачка интелигенција им овозможува на научниците пообјективно да утврдат кој диносаурус ги оставил трагите, користејќи анализа на клучни карактеристики на отпечатокот.
Истражувачки тим разви систем што користи вештачка интелигенција за анализа на осум различни карактеристики на отпечатоците од стапала, со цел нивно поврзување со конкретни групи диносауруси. Методата е развиена врз основа на анализа на речиси 2.000 отпечатоци, кои опфаќаат период од околу 150 милиони години од историјата на диносаурусите.
„Ова е важно затоа што овозможува објективен начин за класификација и споредба на трагите, со што се намалува зависноста од субјективното човечко толкување“, изјави Грегор Хартман од истражувачкиот центар Helmholtz-Zentrum Berlin, коавтор на студијата објавена во Proceedings of the National Academy of Sciences.
Идентификувањето на тоа кој диносаурус оставил одреден отпечаток со години е предмет на научни дебати. Како што објаснува Стив Брусате, палеонтолог од Универзитетот во Единбург и главен автор на студијата, проблемот лежи во тоа што обликот на трагата не зависи само од животното, туку и од бројни надворешни фактори.
Отпечатоците може да варираат во зависност од тоа дали диносаурусот одел, трчал или дури се движел низ вода, од влажноста и типот на подлогата, како и од начинот на кој трагата била покриена со седименти и изменета од ерозија низ милиони години. Тоа значи дека истиот диносаурус може да остави визуелно многу различни траги.
Новата ВИ-метода не ја елиминира целосно несигурноста, но им помага на научниците подобро да ги споредуваат трагите со веќе познати фосили. „Кога ќе најдеме отпечаток, мораме да се однесуваме како детективи“, вели Брусате, споредувајќи го процесот со бајката за Пепелашка, каде што стапалото мора да одговара на чевелот.
Отпечатоците од стапала, иако често занемарени во однос на коските и забите, можат да понудат вредни информации за однесувањето на диносаурусите, нивната големина, движење и околината во која живееле. Со вклучување на вештачката интелигенција, палеонтологијата добива нова алатка што може да ја продлабочи нашата слика за праисторискиот свет – чекор поблиску до разбирање на животот што исчезнал пред милиони години.
