Во петокот, 30 јануари 2026 година, Делси Родригез, вршителка на должноста како претседателка на Венецуела, објави дека ќе предложи „општ закон за амнестија“ што би опфатил политички затвореници уапсени од 1999 година наваму, период што ги вклучува владите на Уго Чавез и Николас Мадуро. Предлогот беше соопштен за време на церемонијата за отворање на новата судска година пред Врховниот суд.
Законот за амнестија, кој веќе е подготвен за брзо гласање во Националното собрание на Венецуела, би опфатил стотици политички затвореници, вклучително и опозициски лидери, новинари и активисти кои биле притворени поради политички активности. Тој исклучува лица осудени за убиство, трговија со дрога, корупција или сериозни повреди на човековите права – одлука која беше потврдена од властите и која ги одделува политичките случаи од криминалните дела.
Родригез повика на национално единство и повика лицата кои ќе бидат ослободени да не се водат од „освета, бес или омраза“. Таа исто така најави дека ќе се затвори познатиот затвор Ел Хеликоиде во Каракас, долго критикуван од страна на меѓународните организации за човекови права поради злоупотреби и тортура, и ќе биде преуреден во центар за спорт и социјални програми.
Според Foro Penal, околу 711 политички затвореници сè уште се зад решетки, иако владата на Родригез тврди дека од почетокот на годината биле ослободени веќе стотици лица под различни мерки, вклучително и преку одлуки за претпазливи мерки или други форми на ослободување.
Оваа амнестија е прва од ваков обем во повеќе децении. Последен пат Венецуела имаше закон за сличен опфат во 2007 година, додека претходни обиди за масовна амнестија беа прогласени за неконституционални или делумни.
Новинарите и меѓународните набљудувачи го оценуваат ова како значаен политички пресврт во Венецуела, која долго време беше критизирана за репресија на опозицијата и затворање на демонистички критичари. Одлуката доаѓа кратко по драматичните политички промени во земјата (вклучувајќи го и апсењето на поранешниот претседател Мадуро од страна на САД) што резултираше со значителен притисок од меѓународната заедница и барања за олабавување на политичките репресии.
Покрај позитивните реакции, семејствата на политички затвореници изразуваат мешани чувства: надеж за ослободување, но истовремено и скепса околу транспарентноста и целосноста на спроведувањето на законот.
