Во тој импровизиран студиски хаос, Sister Bliss, Maxi Jazz и Rollo го обликуваа звукот што ќе ја дефинира нивната генерација. Хипнотички ритам, трансови синтисајзери и исповедните стихови на Maxi Jazz, кои носат тежина на човек што навистина не можел да заспие. „Insomnia“ е исповед – но и експлозија. Таа го содржа целиот спектар на ’90-културата: нервозата, убрзаните срцеви удари, падовите, високите бранови на еуфорија.
Првично, песната живееше во подземјето. Музика за оние што знаеја каде навистина пулсира градот. Но во 1996 година, нешто се смени. Од подрумските клубови, „Insomnia“ се проби до врвот на радио-станиците, до европските топ-листи, до колективната свест. Достигна до 3. место во Велика Британија, а нејзиниот препознатлив build-up – тоа долго, стрпливо подигање кое води кон експлозија – стана училиште за цела генерација продуценти.
Тоа беше мостот меѓу rave-културата и мејнстримот: звук роден од ноќната анархија, а прифатен од масите.
Три децении подоцна, „Insomnia“ и понатаму е незаменлива. Се слуша на фестивали, клубови, паради, кај старите и младите. Нејзиното влијание е вткаено во безброј песни што следеа по неа — од ремиксот на покојниот Avicii, до најновите преработки на Disclosure.
А кога песната го славеше својот 25. роденден, DJ Mag ја праша Sister Bliss дали некогаш сонувале за ваков успех. Нејзиниот одговор беше искрено скромен:
„’Insomnia‘ никогаш не беше замислена како комерцијален хит… кога ја однесовме на Radio One, ни рекоа дека нема ни кука ни рефрен. Ни рекоа да си одиме. Ја реобјавивме година подоцна – делумно затоа што Пит Тонг се бореше за неа, а делумно затоа што растеше тивко, во плочките што диџеите ги носеа со себе.“
Едноставна приказна: песна што ја одбија, песна родена без амбиции, песна создадена во сенка – стана вечна.
Ако сакате да се навратите на почетоците, DJ Mag ја објави видеото-интервјуто со Sister Bliss на својот YouTube-канал. Таму, во неколку минути, „Insomnia“ повторно оживува – како потсетник дека некои класици не стареат. Тие само продолжуваат да пулсираат.
