Новите критики на Доналд Трамп кон НАТО повторно ја отворија дебатата за улогата на САД во Алијансата, но податоците од анкети покажуваат дека мнозинството Американци и натаму го поддржуваат сојузот.
Американскиот претседател Доналд Трамп по вторпат во 2026 година остро го критикува НАТО, доведувајќи ја во прашање неговата вредност и улога за САД.
Тој во повеќе наврати го нарече сојузот „тигар од хартија“ и порача дека САД не треба автоматски да ги бранат сојузниците, особено ако тие, според него, не даваат доволна поддршка во конфликти како оној со Иран.
Во објава на својата платформа Truth Social, Трамп напиша дека НАТО „не бил тука кога бил потребен“, повикувајќи се и на несогласувањата околу Гренланд.
Сепак, ваквата реторика не се поклопува со расположението на јавноста. Анкетите покажуваат дека поддршката за НАТО во САД останува висока.
Истражување на AP-NORC од февруари покажува дека околу 70% од Американците сметаат дека членството во НАТО е добро за земјата. Слично, анкета на Gallup покажува дека повеќе од три четвртини од граѓаните поддржуваат одржување или зголемување на ангажманот на САД во Алијансата.
Дури и кај републиканските гласачи, каде поддршката е пониска, мнозинството не се залага за целосно повлекување од сојузот.
Во исто време, податоците покажуваат дека ставовите стануваат сè поизразено поделени по партиска линија. Дел од гласачите на десницата се поскептични кон НАТО, особено во контекст на конфликтот со Иран, кој дополнително ја засилува дебатата за улогата на Алијансата.
Аналитичарите посочуваат дека НАТО е создаден како одбранбен сојуз, а не како механизам за поддршка на поединечни воени операции. Единствениот пат кога е активиран членот 5 за колективна одбрана бил по нападите на 11 септември 2001 година – токму во поддршка на САД.
Иако Трамп нема лесен пат за формално повлекување на САД од НАТО без одобрување од Конгресот, експертите предупредуваат дека неговите политики и реторика можат да влијаат врз довербата меѓу сојузниците.
Во меѓувреме, некои земји-членки веќе разгледуваат сценарија за поголема автономија, што укажува дека долгорочните последици од овие тензии би можеле да бидат значајни за иднината на Алијансата.
