Доналд Трамп останува убеден во својата победа, дури и кога кризата на Блискиот исток ги тресе глобалните енергетски пазари. „Краткорочниот скок на цените на нафтата, кој брзо ќе се намали по уништувањето на иранската нуклеарна закана, е многу мала цена за безбедноста и мирот на САД и светот“, објави Трамп на социјалните мрежи.
Трамп се чувствува непобедлив и затоа што неговата нестабилна политика досега не предизвика толку штета колку што се стравуваше. И покрај царинските ѕидови, отпуштањето на дел од федералната работна сила, депортацијата на работници мигранти и постојаните напади врз Федералните резерви, водечките економисти се прашуваа дали економијата ќе успее да реализира „меко слетување“ по период на висока инфлација.
САД се можеби најизолирани од големите развиени економии во случај на нагол скок на цените на енергенсите. Увозот на сурова нафта значително опадна, додека домашната продукција расте од почетокот на 2000-тите, а природниот гас има поголема улога во снабдувањето со енергија.
Додека европските пазари треперат поради иранската блокада на Ормускиот теснец, индикаторот кој Трамп го сака најмногу, S&P 500, останува близу својата историски највисока вредност.
Непопуларен воен конфликт и економска цена
Воената интервенција во Иран од почетокот е крајно непопуларна, што е ретко за нација која обично поддржува испраќање на своите синови и ќерки во битка. Цената на нафтата на глобалниот пазар сè уште ги одредува трошоците во САД, па цената на бензинот веќе достигна највисоко ниво од почетокот на Трамповата администрација. Прогнозите на владата укажуваат дека нивото од 2025 ќе се врати дури во есента 2027 година, што ќе се одрази врз транспортот, храната и услугите.
Ова неизбежно ќе влијае врз инфлацијата и можноста за намалување на каматните стапки, а скапите горива ќе го намалат и купувањето на омилените американски теренци.
Воени предизвици и неизвесна иднина
Трамп ја разбира опасноста, затоа и неговата администрација се обидува да ја ублажи ценовната криза: обезбедување на проток на танкери низ Ормускиот теснец, укинување дел од санкциите за рускиот извоз на нафта и разгледување на зголемување на производството во Венецуела.
Сепак, за да се запре најголемиот скок на цените на нафтата во последните три децении, потребно е или завршување на војната, или значително ослабување на иранските капацитети.
Иранската Револуционерна гарда и паравоените Басиџи нема лесно да се предадат, а илјадници вооружени борци остануваат способни да возвратат. Трамп може да се откаже од „безусловната предавање“, да најде алтернативни причини за прогласување победа или да испрати копнени сили – опција која не е исклучена.
Ниту еден од овие пристапи не е брз, што значи дека економската цена на војната веројатно ќе трае, а Трамп ќе мора да сфати дека обесглавување на противнички режими не е гарантирана стратегија за победа ширум светот.
