Децата денес се соочуваат со поразлични предизвици отколку претходните генерации, а експертите укажуваат дека тоа не се должи само на технологијата и брзите промени во општеството, туку и на начините на воспитување што доминираат во многу семејства. Современите родители често се фокусираат на контрола, строг надзор и ограничување на автономијата на децата, што може да доведе до зголемен стрес, анксиозност и потешкотии во развојот на самоконтролата и самодовербата кај младите.
Истражувањата покажуваат дека преголемата контрола од страна на возрасните може да има негативни последици врз менталното и емоционалното здравје на децата и да го намали нивното чувство на автономија и способност за саморегулација. Преголемото упатство и честа интервенција на родителите во активности во кои децата сами би можеле да дејствуваат, може да ја отежни способноста на децата за решавање проблеми и развој на независност.
Психолозите истакнуваат дека ранливите и поддржувачки стилови на воспитување, кои вклучуваат слушање, обезбедување на емотивна поддршка и дозвола за самостојно истражување, се критични за здрав развој. На пример, студиите покажуваат дека децата развиваат подобра саморегулација и вештини за справување со емоциите кога им се даваат можности да учат од сопствените искуства, наместо постојано да им се даваат команди или совети.
Современите модели на воспитување исто така бараат соработка помеѓу родителите и децата, што значи поставување граници и правила со објаснување и вклучување на детето во одлуките што го засегаат. Оваа соработка може да ја зголеми довербата, да ја развие способноста за решавање проблеми и да го зајакне чувството на припадност и самодоверба кај младите.
Според експертите, суштински е да се најде баланс меѓу контролата и слободата, со фокус на поддршка на независноста на детето и неговиот развој на самодоверба, а не на постојано надгледување и ограничување. Овој пристап не значи откажување од родителската улога, туку унапредување на соработка и заедничко учење во процесот на воспитување.
