Американската Агенција за заштита на животната средина направи значаен чекор во борбата против загадувањето, предлагајќи микропластиката и фармацевтските супстанции за првпат да бидат вклучени на листата на потенцијални загадувачи во водата за пиење. Овој потег може да отвори пат кон воведување нови ограничувања за нивното присуство во јавните водоводни системи.
Администраторот на агенцијата, Ли Зелдин, изјави дека одлуката доаѓа како одговор на растечката загриженост кај граѓаните за квалитетот на водата што ја пијат. Воедно, ова се смета и за политички сигнал кон движењето „Маха“, поврзано со американскиот министер за здравство Роберт Ф. Кенеди Џуниор, кое подолго време врши притисок за построги мерки против загадувањето.
Станува збор за ажурирање на т.н. „Листа на кандидати за загадувачи“, која ги идентификува супстанциите што сè уште не се регулирани според Законот за безбедна вода за пиење, но можат да претставуваат ризик. Предлог-верзијата ќе биде отворена за јавна расправа во рок од 60 дена, а конечната одлука се очекува до средината на ноември.
Научните истражувања веќе покажуваат дека микропластиката е присутна не само во водата за пиење, туку и во човечкото тело во органи како срцето, мозокот и дури репродуктивните органи. Иако точните последици сè уште се истражуваат, експертите предупредуваат дека постои реална причина за загриженост. Дополнителен проблем се фармацевтските супстанции, кои завршуваат во водата преку човечкото тело и не се целосно отстранети од пречистителните станици.
Сепак, и покрај важноста на овој чекор, критичарите предупредуваат дека процесот на регулација може да биде долг и неизвесен. Според експерти од Natural Resources Defense Council, ваквите иницијативи често завршуваат без конкретни ограничувања или мерки.
Од друга страна, дел од еколошките организации го поздравуваат потегот како неопходен прв чекор. Џудит Енк, поранешна функционерка на EPA и лидер на иницијативата „Beyond Plastics“, изјави дека вклучувањето на микропластиката на листата е клучно за идно регулирање на нејзиното присуство во водата.
Сличен став има и Филип Ландриган од Бостон колеџ, кој нагласува дека без намалување на глобалното производство на пластика, ваквите мерки ќе имаат ограничен ефект.
Предлог-листата вклучува четири главни групи загадувачи микропластика, фармацевтски супстанции, PFAS (т.н. „вечни хемикалии“) и нуспроизводи од дезинфекција како и десетици хемикалии и микроорганизми кои потенцијално се присутни во водата за пиење.
Паралелно со ова, Роберт Ф. Кенеди Џуниор најави инвестиција од 144 милиони долари во проект за подобро мерење и разбирање на микропластиката во човечкото тело, со цел во иднина да се развијат методи за нејзино отстранување.
И покрај различните реакции, пораката е јасна прашањето за микропластиката и загадувањето на водата станува сè поважно на глобално ниво, а овој потег може да биде почеток на нова ера во заштитата на јавното здравје и животната средина.
