Името на Алфред Хичкок најчесто се поврзува со напнатост, мистерија и психолошки трилери, но љубовта и романтиката имаат значајно место во неговите филмови. Кај Хичкок, романтичните приказни никогаш не се едноставни или класични, туку исполнети со сомнеж, опасност и внатрешни конфликти на ликовите. Романтиката кај него често служи како средство за истражување на човечките емоции, стравови и ранливост, создавајќи уникатна комбинација од љубов и неизвесност.
Во неговата филмографија се издвојуваат дела во кои љубовта се развива во сенка на мистерија и закана. Ликовите често се наоѓаат во ситуации каде што довербата е кревка, а чувствата се испреплетуваат со сомнеж и страв. Хичкок умешно ја користи романтиката за да ја продлабочи драмата и да ја засили психолошката напнатост, претворајќи ја љубовта во клучен двигател на заплетот.
Филмовите како „Ребека“, „Вртоглавица“, „Север-северозапад“, „Озлогласена“ и „Сомнеж“ покажуваат дека љубовта кај Хичкок никогаш не е само нежна емоција, туку сложен процес во кој се судираат страста, опасноста и моралните дилеми. Неговите романтични приказни често откриваат темни страни на човечката природа, но истовремено ја нагласуваат силата на чувствата и нивното влијание врз судбината на ликовите.
Токму оваа необична комбинација на романса и трилер го прави Хичкок посебен и незаменлив во историјата на кинематографијата. Неговите филмови и денес се сметаат за ремек-дела кои ја надминуваат класичната жанровска поделба и нудат длабоки, емоционално сложени приказни за љубовта, стравот и човечката психологија.
