Емпатијата не се учи преку големи и сериозни разговори, туку преку мали, секојдневни моменти во кои детето постепено учи да ги разбира чувствата на другите. Кога родителите именуваат емоции, смируваат конфликти и поттикнуваат размислување за туѓата перспектива, тие создаваат природна средина во која се развива емоционалната зрелост. Токму во таквите кратки моменти се гради способноста за сочувство и внимателно однесување.
Во ситуациите кога децата се расправаат со браќа, сестри или пријатели, важно е вниманието да не се насочи само кон вината, туку кон чувствата на сите вклучени. Кога детето ќе се поттикне да размисли како се чувствува другиот, почнува да ја разбира врската меѓу постапките и емоциите. Таквиот пристап му помага да сфати дека конфликтите можат да се решаваат со разбирање, а не со натпреварување.
Секојдневните средби со непознати луѓе се уште една можност за учење емпатија. Кога детето ќе забележи дека и другите имаат свој ден, свои грижи и расположение, постепено развива чувствителност кон околината. Малите гестови на љубезност, како насмевка или благодарност, го учат дека вниманието кон другите е дел од нормалната комуникација.
Грижата за миленици или растенија го учи детето на одговорност и разбирање на туѓите потреби. Кога ќе научи да препознава сигнали и да реагира со внимание, детето развива чувство дека неговите постапки имаат значење за другите. Дури и кога ќе заборави некоја обврска, процесот на повторно објаснување и насочување го зајакнува неговото чувство за грижа и сочувство.
Приказните и цртаните филмови се природен простор за разговор за емоциите. Кога детето размислува како се чувствуваат ликовите и што би направило во нивна ситуација, го проширува својот емоционален речник и способноста да се стави на местото на другите. Овие моменти му помагаат да ја разбере комплексноста на чувствата без притисок или морализирање.
Грешките се уште една важна можност за развој на емпатија. Кога детето ќе научи да преземе одговорност без чувство на срам, полесно развива разбирање за чувствата на другите. Спокојниот пристап на родителот му покажува дека грешките се дел од учењето и дека грижата за туѓите емоции е важен чекор кон решавање на проблемите.
Моментите пред спиење овозможуваат кратко размислување за денот и за односите со другите. Кога детето ќе се навикне да размислува за тоа кому помогнало или кој му помогнал, емпатијата станува дел од неговото секојдневно размислување. Со текот на времето, оваа навика ја зајакнува неговата способност да забележува и почитува туѓи чувства.
И во ситуациите кога некој член од семејството е болен, детето учи што значи грижа и поддршка. Преку мали задачи и објаснувања за потребите на другите, емпатијата станува конкретна и разбирлива. Така, детето постепено сфаќа дека вниманието и разбирањето се основа на здравите односи.
