Спротивно на вообичаеното мислење, односот меѓу родителите и возрасните деца најчесто не се нарушува поради суровост или занемарување. Според психологот и терапевт Jeffrey Bernstein, проблемот почесто произлегува од таканаречена анксиозна претерана вклученост – постојана загриженост и прекумерна потреба за контрола која доаѓа од љубов, но и од страв да не се изгуби блискоста.
Кога возрасното дете се соочува со несигурност или премногу ги преиспитува своите одлуки, некои родителски реакции можат ненамерно да го поткопаат меѓусебното почитување. Една од нив е претераното размислување за животот на детето, дури и повеќе отколку што тоа самото размислува. Замислувањето најлоши сценарија и постојаната грижа лесно се пренесуваат во комуникацијата. Наместо поддршка, детето чувствува притисок и сомнеж во сопствените способности.
Дополнително, кога родителите одговараат на детската несигурност со прекумерно уверување и совети што не се побарани, тие често постигнуваат спротивен ефект. Иако намерата е да помогнат, ваквиот пристап може да направи возрасното дете да се почувствува недоволно способно или неразбрано. Постојаното „спасување“ ја намалува неговата самодоверба и способност самостојно да се справува со предизвиците.
Третата честа грешка е предлабокото вмешување во проблеми што не им припаѓаат на родителите. Ако тие постојано се навраќаат на истите теми, нудат решенија без да бидат побарани или живеат од една до друга порака, можно е постепено да ја изгубат почитта. Зрелоста подразбира дозволување на возрасното дете да учи од сопствените грешки и искуства.
