Pink Floyd отсекогаш биле бенд што одел по свој пат и ретко се водел од правилата на музичката индустрија. Наместо да создаваат комерцијални синглови, тие граделе сложени музички дела и концептуални албуми, верувајќи дека нивната уметност треба да се слуша како целина, а не како изолирани хитови.
Иако нивната музика често била експериментална и далеку од радиоформатите, понекогаш топ-листите сепак им се отворале. Раната ера со Сид Барет била попогодна за синглови, но со текот на времето бендот сфатил дека нивната сила лежи во долги композиции и атмосферата што ја создаваат на сцената.
Албумот „The Wall“ бил замислен како единствена музичка приказна, па идејата некоја песна од него да се издвојува како хит не им била блиска. Сепак, продуцентот Боб Езрин препознал потенцијал во „Another Brick in the Wall Part II“ и инсистирал песната да се прошири и прилагоди за радио. Иако членовите на бендот биле скептични и не сакале да се водат од логиката на сингловите, песната на крајот станала глобален хит.
И покрај тоа што не следела класични правила за хит-песни, „Another Brick in the Wall Part II“ ја задржала автентичноста на Pink Floyd. Токму таа комбинација на уметничка слобода и неочекуван комерцијален успех ја направила песната една од најпрепознатливите во историјата на рок-музиката.
