Педро Санчез, премиер на Шпанија од 2018 година и член на Социјалистичката партија (PSOE), се најде во центарот на вниманието бидејќи е еден од ретките лидери во Западна Европа што јасно ја осудија агресијата на САД и Израел врз Иран. Додека другите западни лидери воздржано реагираа или формално го поддржуваа нападот, Санчез презеде конкретни мерки, вклучувајќи повлекување на амбасадорот од Израел.
Шпанија е земја со длабоки историски поделби – последици од Граѓанската војна во 1930-тите и долгиот режим на Франко (1939–1975). Санчез, кој веќе носеше смели чекори како ексхумацијата на „Долината на паднатите“, се обидува да постави пример за храбра и принципиелна политика.
Во меѓувреме, неговата влада се соочува со пад на популарноста: десницата (PP и Vox) е консолидирана, а социјалистите губат традиционални позиции, како во Андалузија. Регионалните избори во Арагон покажуваат дека Санчезовата партија има предизвици пред новите парламентарни избори.
Контроверзни се и неговите политики за миграции – легализација на околу 500.000 мигранти од Северна Африка – што го прави непопуларен на домашно и европско ниво. Тој продолжува да следи политика на отворени граници и хуманитарни принципи, инспирирајќи се од неговиот претходник Хосе Запатеро.
Сепак, во надворешната политика Санчез покажува ретка европска независност. Тој се спротивстави на самоволието на САД и Израел, покажувајќи дека Европа може да формира политика без да се потчини на „големиот западен брат“. И покрај тоа, Шпанија сè уште не е лидер во Европа – нема поддршка од Франција и Германија, а можно е победата на десничарската коалиција PP–Vox да ја промени ситуацијата.
Санчез е амбивалентна фигура: во внатрешната политика е критизиран за популистички и „самоубиствени“ одлуки, но во надворешната политика е храбар и принципиелен, станувајќи ретка светла точка на независност во европската дипломатија.
