Односот кон животните не е маргинална навика, туку психолошки индикатор што може да каже многу за карактерот на една личност. Психијатрите истакнуваат дека начинот на кој се однесуваме кон суштества што зависат од нас – миленици, улични животни или диви видови – е директно поврзан со нивото на емпатија, самоконтрола и чувство за одговорност.
Во време на сè поголема чувствителност кон менталното здравје и општествените вредности, оваа тема добива дополнителна тежина.
Според психијатриските согледувања, луѓето кои покажуваат грижа и почит кон животните почесто развиваат стабилни меѓучовечки односи. Способноста да се препознае туѓата болка – дури и кога таа не е човечка – е основа на емоционалната зрелост.
Наспроти тоа, рамнодушноста или суровоста кон животните може да укажуваат на проблеми со емпатијата и социјалната адаптација.
Грижата за животно подразбира рутина, трпение и доследност. Психијатрите посочуваат дека ваквите навики често се пренесуваат и во други сегменти од животот – работа, семејство и општествени односи. Односот кон миленикот станува практичен тест за тоа како една личност се справува со обврските и зависноста на друг од неа.
Однесувањето кон животните често се формира во детството. Децата што растат во средина каде што се негува почит кон животните полесно развиваат чувство за грижа и одговорност. Затоа, експертите сметаат дека односот кон животните е и одраз на воспитните модели што ги носиме во зрелата возраст.
Од психијатриска перспектива, односот кон животните не е изолиран феномен, туку дел од поширокиот морален систем на една заедница. Начинот на кој општеството ги третира најранливите – без разлика дали се луѓе или животни – говори за неговото ниво на хуманост.
