Повеќе простор, дигитални дисплеи наместо аналогни инструменти, модерни системи за животна поддршка, посовремен топлотен штит и сосема поинаква логика на мисијата. Ако Аполо беше дизајниран за брзо стигнување, слетување и враќање, Артемис е поставен како програма за подолг престој, повеќекратни мисии и одржливо присуство околу и на Месечината.
Повеќе од половина век откако Нил Армстронг првпат зачекори на Месечината, Артемис II го означува враќањето на човечките мисии кон неа, но овојпат со обиколка во месечевата орбита и со многу поширока амбиција од еднократен историски подвиг. Мисијата симболично го враќа во фокус и моментот што Армстронг го опиша со зборовите „That’s one small step for a man, one giant leap for mankind“, но во сосема нов технолошки контекст, во кој споредбата меѓу капсулите повеќе не е само прашање на напредок, туку и на визија: од краток триумфален чекор до инфраструктура за идната вселенска ера.
Највидливата промена е самата капсула. Според НАСА, Орион, леталото што се користи во програмата Артемис, има значително повеќе простор од командниот модул на Аполо. Во една споредба НАСА наведува дека Орион има околу 330 кубни стапки внатрешен простор, наспроти 210 кај Аполо, што е речиси 60 проценти повеќе. Во друга официјална споредба на НАСА се посочува и дека Орион има околу 30 проценти повеќе „habitable space“, односно простор погоден за престој на екипажот. Тоа не значи само поголема удобност, туку и услови за подолги мисии, повеќе движење во внатрешноста и поподготвена средина за престој надвор од ниската Земјина орбита.
Со повеќе простор доаѓаат и поинакви услови за живот. НАСА наведува дека Орион е дизајниран со многу поголема удобност за екипажот од Аполо, вклучително и подобро решение за подготовка на храна и функционален систем за управување со отпад. Тоа е важна разлика, бидејќи Аполо бил создаден за пократки, интензивни мисии, додека Артемис се развива за летови што треба да бидат дел од подолгорочна кампања. Со други зборови, кај Артемис капсулата не е само превозно средство, туку средина во која екипажот треба да функционира посигурно и поодржливо.
Голема е и разликата во командната техника. Наместо ограничените и аналогни системи од времето на Аполо, Орион користи дигитални дисплеи, современи системи за навигација, управување и контрола. НАСА директно наведува дека иако Орион визуелно потсетува на Аполо, разликата во технологијата и можностите меѓу двете летала е огромна. Тоа покажува колку современите мисии во длабоката вселена бараат многу подетално тестирање и приспособување, дури и кога станува збор за технологии што потекнуваат од ерата на Аполо.
Една од најважните технички разлики е и топлотниот штит. И Аполо и Орион користат Avcoat, аблативен материјал што контролирано „согорува“ при влез во атмосферата и така ја одведува топлината подалеку од капсулата. Но кај Орион тој систем е модернизиран. НАСА објаснува дека топлотната заштита на Орион минала низ повеќе од 1.000 arc-jet тестови, а по раните летачки тестови била и редизајнирана од едноделен систем во блокови од материјал.
Но можеби најголемата разлика не е во самата капсула, туку во логиката на мисијата. НАСА во повеќе објаснувања нагласува дека Артемис не е осмислен како еднократен настан, туку како кампања што треба да воспостави одржливо присуство на Месечината и да отвори пат кон Марс. Во таа архитектура се вклучени Орион, SLS, идниот Gateway и поширок сет партнери и системи. Додека Аполо имаше јасна, концентрирана цел да слета и да се врати, Артемис гради поширока инфраструктура околу прашањето како луѓето подолго да опстануваат и работат надвор од Земјата.
Токму затоа Артемис II не е интересен само затоа што повторно испраќа луѓе кон Месечината, туку и затоа што покажува колку се сменети и техниката и амбицијата. Од потесна капсула со аналогни инструменти до дигитално летало со повеќе простор, посовремена заштита и улога во долгорочна лунарна стратегија, разликата меѓу Аполо и Артемис е всушност разлика меѓу две различни епохи на вселенското истражување.
