Новото истражување на Вајцмановиот институт за наука во Израел покажува дека генетиката игра поголема улога во човечкиот животен век отколку што се мислеше досега – околу 55% од варијациите можат да се припишат на гени.
Истражувачите користеле податоци од близнаци, вклучувајќи и браќа и сестри кои биле одгледувани одвоено, што овозможило одделување на ефектите на гените од влијанијата на животната средина, како што се исхрана, образование и начин на живот.
Генетските фактори, наречени внатрешни фактори на смрт, вклучуваат стареење и наследни компоненти, додека несреќи и инфекции се класифицирани како надворешни фактори. Новите анализи покажуваат дека со стареењето, влијанието на внатрешните фактори станува се поголемо.
„Ако херитабилноста е висока, тоа нè поттикнува да ги идентификуваме генските варијанти кои можат да го продолжат животот, да ја разбереме биологијата на стареењето и можностите за терапевтски пристап“, вели молекуларниот биолог Бен Шенхар.
Ова откритие отвора пат за нови истражувања кои би можеле да откријат кои гени директно влијаат на долговечноста и како тие можат да бидат таргетирани за подобрување на човечкиот животен век.
