Под ледените површини на океаните што го опкружуваат западниот брег на Гренланд, научниците неодамна открија нешто што го промени претходното разбирање за длабоките ладни мориња.
Тоа е познатиот „гасен хидрат“ во светот – место каде што животот сепак цвета во целосен мрак. Оваа необична формација, која е наречена насипи од гасен хидрат Фреја, се наоѓа околу 3.640 метри под површината на Гренландското Море, на длабочини каде што поголемиот дел од познатиот свет не може да преживее.
„Насипите од хидратот Фреја“
Столбовите се мешавина од замрзнат гас и вода – кристална структура во која метанот е заробен во ледени „кафези“. Под висок притисок и ниски температури на длабоките океански води, метанот останува стабилен во „замрзната“ состојба, но не на очекуваниот начин, туку како извор на енергија за целиот екосистем.
Спротивно на сета логика, научниците открија необични заедници: цевчести црви, полжави, амфиподи и други безрбетници кои не зависат од светлина – туку од хемиски процеси.
Овие животни се хранат со микроорганизми кои го претвораат метанот и другите јаглеводороди во енергија, процес кој целосно ја заобиколува фотосинтезата како извор на храна.
Откритието е дел од меѓународната експедиција Ocean Census Arctic Deep – EXTREME24, во која истражувачите користеа далечински управувани подморници за да истражуваат непознати длабочини и земаа примероци од седимент, метан и сурова нафта.
Токму необичниот „гасен пламен“ под вода – меурчиња од гас што излегуваат од пукнатина на морското дно – го привлече вниманието на тимот и покажа дека под нив има нешто што не го очекувале.
Ова место не е само куриозитет во научна смисла, туку според научниците, тоа најавува промени во начинот на кој го гледаме протокот на јаглерод во природата и како живите суштества преживуваат на места без светлина. Претходно, ваквите заедници најчесто беа поврзани со хидротермални отвори, но сега се покажува дека дури и „студените“ зони каде што метанот полека се влева од океанското дно можат да бидат дом на сложени и неочекувано богати екосистеми.
Истражувањата за геотермалните отвори досега им дадоа на научниците интересни сознанија за можните механизми на потеклото на животот на Земјата. Овие отвори, лоцирани на океанското дно или во геотермални области, испуштаат топли води богати со минерали и хемикалии кои можат да создадат поволни услови за хемиски реакции. Научниците претпоставуваат дека токму таквите екосистеми овозможиле формирање на првите органски молекули и едноставни метаболички процеси.
Присуството на топли, богати со хранливи материи и стабилни микросредини најверојатно создало природни „реакциони комори“ во кои се развиле пребиотски соединенија, што ја поддржува хипотезата дека животот можеби не потекнува од површината, туку во заштитени средини богати со енергија.
