Во свет во кој сè изгледа како математика, прецизност и технологија, астронаутите и понатаму си оставаат мал простор за нешто многу човечко: ритуал. Пред полетувањето на Аретмис II, екипажот на НАСА повторно ја следеше една стара вселенска традиција и одигра партија карти во просторијата за облекување, непосредно пред да тргне кон рампата за лансирање.
Но ова не е обична игра за поминување време. Според НАСА, картите се играат сè додека командантот не изгуби. Во случајот со Артемис II, тоа е астронаутот Рид Вајсмен. Идејата зад ритуалот е симболична: со поразот на командантот да се „изгори“ лошата среќа пред мисијата, за понатаму патувањето да продолжи само со добра.
НАСА наведува дека станува збор за долгогодишна традиција и дека ваквиот обичај се практикува пред полетувања уште од крајот на 1960-тите. Тоа значи дека и во рамки на најнапредните и најстрого контролирани мисии, каде ништо не се препушта на случајност, остануваат мали гестови што потсетуваат дека зад скафандерите и процедурите стојат луѓе, а не машини.
Токму во тоа е и убавината на оваа сцена. Вселенските мисии се врв на инженерството, но не се составени само од бројки, мотори и системи за безбедност. Тие се составени и од нервоза, надеж, тишина пред полетување и потреба, барем за миг, стравот да се претвори во нешто подносливо. Една мала партија карти, во тој контекст, станува начин да се оттурне тензијата пред големиот чекор.
Artemis II е првата мисија со екипаж од програмата Artemis и треба да однесе четворица астронаути на околу 10-дневна мисија околу Месечината и назад. Но пред големото патување, сè почнува во една просторија, со шпил карти и со старата потреба човекот барем малку да си помогне сам на себе пред да се соочи со непознатото.
