Реакциите од лидерите низ Латинска Америка на нападот на САД врз Венецуела во саботата се движеа од силна осуда и загриженост до отворено одобрување, дополнително истакнувајќи ги длабоките политички поделби во регионот.
Кубанскиот претседател Мигел Дијаз-Канел остро го осуди она што го нарече „криминален“ напад на САД врз Венецуела. Во објава на социјалната мрежа X, тој рече дека Куба „го осудува и итно бара реакција од меѓународната заедница против криминалниот напад на САД врз Венецуела“, додавајќи дека „зоната на мир е брутално нападната“.
Мексиканската претседателка Клаудија Шајнбаум, исто така, му одговори на X повикувајќи се на одредба од Повелбата на Обединетите нации дека државите мора да се воздржат од закана или употреба на сила против територијалниот интегритет на друга држава. Таа, исто така, сподели соопштение во кое се вели дека нејзината влада „силно го осудува и отфрла“ нападот на САД.
Колумбискиот претседател Густаво Петро изјави дека неговата земја со длабока загриженост ги следи случувањата во соседна Венецуела. „Колумбиската влада отфрла каква било еднострана воена операција што би можела да ја влоши ситуацијата или да го доведе цивилното население во опасност“, се вели во соопштението на Петро.
Чилеанскиот претседател во заминување, Габриел Борик, изјави дека неговата влада изразува „загриженост и осуда“ на американскиот напад, нагласувајќи дека венецуелската криза мора да се реши преку дијалог и мултилатерализам, а не преку насилство или странско мешање.
Спротивно на тоа, аргентинскиот претседател Хавиер Миел, сојузник на американскиот претседател Доналд Трамп, одговори со кратка порака на Х: „Слободата напредува! Да живее слободата, по ѓаволите!“, што беше протолкувано како поддршка за операцијата против венецуелското раководство.
Еквадорскиот претседател Даниел Нобоа, исто така, го поздрави развојот на настаните, велејќи дека „доаѓа крајот на нарко-чавистичките криминалци“ и ги повика опозицијата и граѓаните на Венецуела да ја вратат својата земја, според Си-Ен-Ен.
Различните тонови на реакции укажуваат на длабоки политички и идеолошки разлики во Латинска Америка во врска со развојот на настаните во Венецуела и улогата на САД во регионот.
