Во глобалната индустрија на злато постојат големи дисбаланси меѓу тоа колку злато се произведува и колку се купува, особено од страна на институционални купувачи како централни банки и инвеститори. Основните земји и институции кои најмногу купуваат злато често набавуваат значително повеќе отколку што самите земји или компании произведуваат, што резултира со побарувачка која надминува понудата со голема маргина.
На пример, прегледите на податоци за глобалното производство покажуваат дека Кина е еден од најголемите производители на злато во светот, што учествува значително во вкупното производство на металот. Но истовремено, на глобалниот пазар купувањето на злато — особено од централни банки и инвестициски фондови — често ја надминува оваа количина, бидејќи златото е сметано за „безбедна инвестиција“ во услови на економска и геополитичка неизвесност.
Според извори, само големите централни банкарски системи и некои држави купиле стотици тонови злато во 2025 година, приближувајќи се или надминувајќи делови од светското производство — што значи дека барањата од глобалниот пазар може да биде бран на купување кој е неколку пати поголем од количините што се ископуваат на годишно ниво.
Овој феномен се должи на неколку фактори:
- Економска неизвесност и инфлациски ризици – инвеститорите и централните банки гледаат на златото како сигурна “заштита“ за нивните резерви во време на финансиски стрес.
- Геополитички тензии – геополитички несигурности поттикнуваат купување злато како „безбедна инвестиција“ за да се намали ризикот од финансиски потреси.
- Разликата помеѓу производство и побарувачка – додека земји и компании произведуваат одредена количина злато, нивните сопствени или вкупните купувања (посебно од централни банки) може да ја надминат таа количина, што води до долгорочен економски притисок врз понудата и цените на металот.
