По убиството на еден од најмоќните луѓе во Иран, Али Лариджани, во воздушен напад во Техеран, вниманието на политичките и безбедносните аналитичари се насочи кон неговиот можен наследник – Саид Џалили.
Смртта на Лариджани остави сериозен вакуум во врвот на власта, особено во Советот за национална безбедност – клучното тело што управува со воените и безбедносните стратегии во период на зголемени тензии со САД и Израел.
Искусен преговарач и критичар на Западот
Саид Џалили (60) се смета за еден од највлијателните политичари во конзервативниот блок. Најпознат е како главен ирански преговарач за нуклеарната програма во периодот од 2007 до 2013 година, за време на претседателот Махмуд Ахмадинеџад.
Неговиот стил на преговарање често се опишува како тврд и непопустлив, што го правело тежок соговорник за западните дипломати. Тој беше отворен противник на нуклеарниот договор од 2015 година, сметајќи го за премногу попустлив кон Западот.
Од војна до врвот на политиката
Роден во 1965 година во Машхад, Џалили потекнува од скромно семејство. Докторирал политички науки на Универзитетот Имам Садек, каде подоцна работел и како академик.
Како доброволец во паравоената формација Басидж учествувал во Иранско-ирачката војна, каде бил тешко ранет и изгубил дел од десната нога. Поради тоа во Иран е познат како „жив маченик“, што му носи дополнителен политички легитимитет кај конзервативците.
Кариерата ја продолжил во Министерството за надворешни работи, а потоа и во Советот за национална безбедност. Се кандидирал и на претседателските избори во 2013 година, каде го освоил третото место, но го задржал силното влијание во политичкиот живот.
Можен наследник во клучен момент
Смртта на Али Лариджани отвори прашање кој ќе ја води безбедносната политика на земјата во еден од најчувствителните моменти. Аналитичарите сметаат дека Саид Џалили е еден од најсериозните кандидати за таа функција, како привремено, така и како трајно решение. Неговото евентуално назначување би можело да значи дополнително заострување на политиката кон САД и регионалните противници, како и зајакнување на потврдото крило во иранскиот политички врв.
