КИНА добива до една петтина од својата увезена нафта од Иран и дополнителни 4 до 5 проценти од Венецуела, честопати користејќи тајни канали за да ги заобиколи санкциите на САД. Но, неодамнешните прекини ги загрозија тие испораки. Потезите на американската администрација на Доналд Трамп, кои вклучуваат мерки против Венецуела и царини за трговија со Иран, покренаа сериозни прашања за енергетската безбедност на втората по големина економија во светот.
Стравувањата дека кинеските испораки на иранска нафта би можеле да бидат засегнати предизвикаа краткотрајно зголемување на цените, а експертите предупредија дека запленувањата на танкери поврзани со Венецуела од страна на САД би можеле дополнително да го ограничат протокот, пишува ДВ .
Домашно производство
Сепак, Пекинг има ограничени опции да се потпре на сопственото производство за да ги надомести евентуалните недостатоци. Поголемиот дел од увозот на нафта во Кина поминува низ тесниот и прометен Малачки Проток, кој Кина долго време го смета за стратешка слабост. Преминот, кој го патролира американската морнарица, стана потенцијална жаришна точка за време на првиот мандат на Трамп поради ескалацијата на тензиите со Вашингтон.
Во 2019 година, претседателот Си Џинпинг нареди зголемување на домашното истражување и рафинирање на нафта, започнувајќи седумгодишен акционен план и поттикнувајќи милијарди долари нови инвестиции од страна на кинеските нафтени гиганти CNPC, Sinopec и CNOOC. Сепак, постигнатите резултати беа скромни.
Домашното производство се зголеми од 3,8 милиони барели дневно (bpd) во 2018 година на околу 4,32 милиони барели дневно минатата година. Но, дури и растот од новите бунари, вклучувајќи ги и оние за нафта од шкрилци, не можеше да го компензира падот на производството од старите, гигантски полиња како Дакинг во североисточната покраина Хејлонгѓанг и Шенгли во делтата на Жолтата Река.
Тешкотии во откривањето на резервите
Џун Гох, виш аналитичар на пазарот на нафта во „Спарта Комодитс“, изјави дека кумулативниот раст на производството од 8,9% од 2021 година е „огромен“ и ја надмина целта на Пекинг од 4 милиони барели дневно. „Неодамнешниот ризик од снабдување служи како доказ дека она што го прават е правилно“, рече Гох.
Сепак, таа предупреди дека понатамошниот раст на производството веројатно нема да биде „експоненцијален“, бидејќи кинеските нафтени гиганти се соочуваат со тешкотии во откривањето нови резерви. Други експерти беа поотворени.
Лаури Миливирта, виш аналитичар во Центарот за истражување на енергијата и чистиот воздух, рече дека и покрај „огромните инвестиции во текот на изминатите 15 години“, производството во голема мера „стагнира“. И покрај милијардите инвестирани во нови бунари и офшор проекти, домашното производство на нафта „не се променило“, рече тој.
