Апсењето на Ендру Маунтбатен-Виндзор го изненади светот, но зад сцената повисоките службеници на полицијата Thames Valley со денови методично ја планирале целата операција. По оценката на пријавата за злоупотреба на положба против поранешниот принц и разгледувањето на достапните докази, истражител побарал налог за претрес, пишува The Telegraph.
Истражителите морале да го убедат судијата дека е неопходно да се пребара поранешниот дом на Ендру во Виндзор и неговата сегашна резиденција на имотот Sandringham. Откако добиле судско одобрување, го испланирале претресот и апсењето, внимателно пазејќи сите детали да останат тајни. Според информациите, ниту Бакингемската палата, ниту кралот не биле претходно известени за претстојното апсење.
Претрес и апсење
Во операцијата учествувале околу 20 службеници од Thames Valley, со поддршка на колеги од полицијата во Норфолк. Патувале околу 200 километри од седиштето на полицијата во Kidlington, Оксфордшир, до селото Wolverton на имотот Sandringham во Норфолк. Патувањето веројатно траело околу три часа, а конвојот на необележани полициски автомобили пристигнал на имотот Wood Farm нешто по 8 часот наутро.
Еден поранешен полициски службеник објаснил дека детективите избрани за „поверлива операција“ веројатно претходно не знаеле сите детали. „Тиму само ќе му кажеле да се појави на станица рано наутро. Можеби дури морале да ги предадат мобилните телефони пред да добијат конечни инструкции каде одат и што ќе прават“, појаснил тој.
За разлика од претресот на имотот на лорд Манделсон по откривањата за поврзаноста со Џефри Епстајн, Маунтбатен-Виндзор бил уапсен на лице место и веднаш одведен на испитување.
Постапка во полицијата
Службеникот кој го извршил апсењето му прочитал стандардно предупредување кое се дава на сите осомничени: „Не сте должни да зборувате. Сепак, може да ви наштети во одбрана ако на испитувањето не спомнете нешто на што подоцна ќе се повикате на суд.“
Поранешниот принц бил сместен на задното седиште на полицискиот автомобил и однесен во Оксфордшир на официјално испитување. На станицата, дежурниот наредник го пријавил во притворската единица, потврдувајќи дека причините за апсење се законски, пред да одобри негово задржување.
Како и секој друг осомничен во притвор, бил пребаран за да се најде нешто со што може да си наштети себеси или другите, а морал да ги предаде телефон, накит, часовник, ремен и вратоврска. Веројатно поминал и проценка на ризик за здравствени проблеми или консумација на алкохол и дроги, за да се обезбеди соодветна грижа.
Услови во притвор
Службениците му ги објасниле правата, вклучувајќи право на бесплатна и независна правна помош, право да извести некого за апсењето и правилата на однесување во притвор. Апсените обично се фотографираат и им се земаат отпечатоци пред да бидат сместени во ќелија до почетокот на испитувањето.
Според поранешни полицајци, типична ќелија е „скромна“, со WC одвоен со преграда и душек поставен 15-30 см од подот. Можеби му бил понуден чај или храна, ако е потребно. Маунтбатен-Виндзор можел да разговара со својот адвокат пред полициско испитување.
Испитувањата можат да се одвиваат во неколку фази, зависно од неговите искази и други операции кои полицијата истовремено ги спроведува. Малку е веројатно да му биле ставени лисици, бидејќи нема историја на насилство ниту опасност од бегство.
