Федералните агенти во Минеаполис, вклучително и припадниците на имиграциската служба ICE, отсега ќе мора задолжително да носат камери на тело за време на своите интервенции. Одлуката доаѓа по серија смртоносни инциденти во кои загинаа двајца американски државјани и по силен политички притисок од Демократската партија во Конгресот.
Министерката за внатрешна безбедност Кристи Ноем соопшти дека мерката веднаш ќе се применува во Минеаполис, а штом бидат обезбедени финансиски средства, програмата ќе се прошири на национално ниво. Камерите ќе важат за сите агенции кои работат во рамки на Министерството за внатрешна безбедност на САД.
Одлуката е директен резултат на буџетскиот притисок што го извршија демократите во Конгресот, по убиствата на Рене Никол Гуд и Алекс Прети, кои беа застрелани за време на полициски интервенции во Минеаполис. По овие настани, демократските пратеници го блокираа усвојувањето на буџетот што предвидуваше целосно финансирање на Министерството за внатрешна безбедност.
Како последица на политичкиот судир, САД влегоа во делумен „шатдаун“, привремено затворање на дел од федералната администрација, при што повеќе агенции останаа без дополнителни средства.
Привремен компромис, неизвесна иднина
На 30 јануари 2026 година, Сенатот усвои компромисен буџет со кој се обезбедува финансирање за поголемиот дел од федералната администрација. Сепак, средствата за Министерството за внатрешна безбедност се одобрени за период од само две недели. Бидејќи текстот сè уште треба да биде потврден и во Претставничкиот дом, делумното затворање стапи на сила во ноќта меѓу петокот и саботата.
Носењето камери на тело не е нова иницијатива. Во 2022 година, тогашниот американски претседател Џо Бајден донесе директива со која федералните службеници за спроведување на законот беа обврзани да користат ваква опрема. Таа одлука беше укината по почетокот на вториот мандат на Доналд Трамп, со образложение дека агенциите треба самостојно да одлучуваат за своите оперативни протоколи.
Прашањето што останува
Поддржувачите на мерката тврдат дека камерите ќе обезбедат поголема транспарентност, заштита и за граѓаните и за самите агенти, додека критичарите предупредуваат дека технологијата сама по себе не е доволна ако не е придружена со јасна одговорност и надзор.
Прашањето што сега се поставува е дали визуелниот доказ ќе биде доволен за да се врати довербата во федералните служби, или камерите ќе останат само уште еден симболичен одговор на подлабок системски проблем.
