Бракот и долготрајните врски често се опишуваат како предизвик, но тоа не значи дека треба да бидат постојано тешки и исцрпувачки. Според авторката и колумнистка Сузана Б. Луис, одредени модели на однесување што произлегуваат од емоционална незрелост можат со текот на времето сериозно да го нарушат односот. Токму ваквите навики создаваат напнатост, недоразбирања и чувство на емоционална исцрпеност кај двајцата партнери.
Еден од најчестите знаци е склоноста кон драматизирање на ситници. Претераните реакции на мали проблеми создаваат непотребна тензија и го прават секојдневието во врската потешко отколку што навистина е. Наместо смирено решавање, ваквото однесување води кон дистанца и замор.
Честа појава е и неспособноста за вистинско простување. Грешките се неизбежни во секоја долготрајна врска, но постојаното враќање на стари конфликти, иако формално е даден опрост, го оптоварува односот и ја продлабочува фрустрацијата. Вистинското простување подразбира и подготвеност минатото да се остави зад себе.
Потребата за контрола е уште еден јасен показател на емоционална незрелост. Кога едниот партнер постојано се обидува да го насочува, коригира или надгледува другиот, рамнотежата во односот се нарушува. Возрасните односи се градат врз доверба, а не врз контрола.
Проблематично е и споделувањето приватни детали од врската со трети лица или на социјалните мрежи. Таквото однесување ја нарушува довербата и често создава дополнителни конфликти и чувство на изложеност. Сличен ефект има и постојаното критикување и приговарање, кое со текот на времето станува исцрпувачко и создава отпор наместо блискост.
Луис укажува и на потребата секогаш да се биде во право. Одбивањето да се прифати различно мислење и убедувањето дека сопствените ставови се единствено исправни ја намалуваат можноста за компромис – а компромисот е основа на секоја здрава врска.
Недоволната и нејасна комуникација е уште еден чест проблем. Очекувањето партнерот „сам да разбере“ што ни треба или што ни пречи често води кон разочарување и чувство на неразбраност. Отворениот разговор е неопходен за емоционална зрелост.
Одбивањето да се признае грешка и да се упати искрено извинување создава чувство на неправда и надмоќ. Способноста да се каже „згрешив“ е еден од најважните знаци на емоционална зрелост. Без тоа, односот постепено се претвора во борба за моќ.
Конечно, претераната проверка, испрашување и сомнеж можат да ја задушат врската. Наместо сигурност, ваквото однесување создава притисок и чувство дека партнерството е товар, а не поддршка.
Луис заклучува дека комбинацијата од тврдоглавост, лоша комуникација, избегнување одговорност, неможност за извинување и постојана потреба за контрола укажува на емоционална незрелост. Лошите односи ретко пропаѓаат поради една голема грешка – многу почесто се распаѓаат затоа што секојдневните модели на однесување го прават односот премногу тежок за да опстане.
