Европската вселенска агенција учествуваше во лансирањето на серија мисии кои би можеле значително да го променат начинот на комуникација од вселената. Во рамки на мисијата Transporter-16, која ја реализираше SpaceX, во орбитата беа испратени CubeSat сателити со цел тестирање нови технологии за пренос и обработка на податоци.
Проблемот: преоптоварен радиоспектар
Денешната вселенска комуникација речиси целосно се потпира на радиофреквенциски спектар кој е ограничен и сè повеќе преоптоварен. Со зголемениот број сателити и растот на вселенските услуги, потребата за побрз и поефикасен пренос на податоци станува клучна.
Ласерска комуникација – иднината на податоците
Една од главните технологии што се тестира е ласерската (оптичка) комуникација, која овозможува многу поголеми брзини на пренос во споредба со класичните радио сигнали. Целта е развој на поевтини, побрзи и поефикасни системи што би можеле делумно да ја заменат постоечката инфраструктура.
Посебен фокус има грчката вселенска програма со пет CubeSat сателити. Меѓу нив е OptiSat, минијатурен сателит кој користи ласерски комуникациски терминали развиени од германската компанија TESAT. Други проекти, како PeakSat, тестираат комуникација меѓу вселената и оптички земјени станици, додека системот ERMIS комбинира 5G, IoT и меѓусателитски врски.
Најнапредниот, ERMIS-3, ќе користи ласерска комуникација за пренос на хиперспектрални снимки на Земјата, што може да има примена во прецизно земјоделство.
Вештачка интелигенција во орбитата
Новите мисии не се фокусирани само на комуникација, туку и на обработка на податоци директно во вселената. Компанијата EDGX тестира систем со GPU и Artificial Intelligence, кој овозможува сателитите да обработуваат податоци во орбитата и да испраќаат само релевантни информации на Земјата. Ова значително ја намалува потрошувачката на енергија и го олеснува комуникацискиот систем.
Нови модели на вселенска економија
Во рамки на програмите за комерцијални услуги, се развиваат нови модели каде податоците „патуваат“ меѓу сателитите пред да стигнат на Земјата. Проекти како VIREON овозможуваат речиси реално-времено следење на земјоделски површини, шуми и водни ресурси.
Овие мисии се само почеток. Следните лансирања ќе тестираат отпорност на ласерските комуникации и нивната стабилност во реални услови. Доколку технологијата се покаже успешна, може целосно да го промени начинот на кој функционира вселенската комуникација, од побрз интернет од орбитата до прецизно следење на климатските промени. Заклучокот е јасен: иднината на вселената нема да зависи само од ракетите, туку и од брзината на податоците што патуваат низ неа.
