Во последните години сè почесто се укажува на пораст на анксиозноста кај децата, што ги поттикнува родителите да се запрашаат дали нивното однесување несвесно влијае врз менталното здравје на најмладите.
Истражувањата покажуваат дека децата кои растеле во 80-тите и 90-тите години почесто развивале внатрешен мир, самодоверба и поголема самосвест – особини што денес сè поретко се забележуваат. Во тој период, родителството било поопуштено, со повеќе слобода за децата да учат преку сопствени искуства и грешки.
Уште во 1953 година, британскиот психоаналитичар D. W. Winnicott го вовел концептот „доволно добра мајка“, нагласувајќи дека родителот не мора да биде совршен за детето да расте здраво. Напротив, умерената несовршеност му помага на детето да развие самостојност и емоционална стабилност.
Наместо постојано да го штити детето од секоја непријатност, ваквиот пристап му овозможува да истражува, да греши и да учи. Токму тие искуства придонесуваат за градење на внатрешна сила и сигурност.
Проблемот се јавува кога грижата преминува во постојан страв. Децата лесно ги впиваат емоциите на родителите, па ако тие постојано се фокусираат на опасности, тоа може да создаде чувство дека светот е небезбедно место.
Затоа експертите советуваат родителите да одржуваат сопствена емоционална рамнотежа и да прават разлика меѓу подготовка и претерана грижа. Подготовката значи да се научи детето како да се снаоѓа во различни ситуации, додека прекумерната загриженост може да ја поткопа неговата самодоверба.
Грешките во родителството се неизбежни, но често и корисни, бидејќи му помагаат на детето да изгради независност, самодоверба и способност за справување со животните предизвици.
