Новo истражување покажува дека не е пресудно колку луѓе имаме околу себе, туку како се чувствуваме во тие односи, дали сме поврзани или осамени. Научници од Cornell University, во студија објавена во списанието JAMA Network Open, утврдиле дека луѓето кои се чувствуваат поосамени од она што го покажуваат нивните реални социјални околности имаат поголем ризик од здравствени проблеми и предвремена смрт.
Истражувачите ја опишуваат оваа разлика како „социјална асиметрија“, разликата меѓу објективната социјална изолација и субјективното чувство на осаменост. Социјалната изолација се однесува на ограничен број контакти и социјални активности, додека осаменоста претставува лично чувство на исклученост, независно од бројот на луѓе околу нас.
Во истражувањето биле анализирани податоци од 7.845 возрасни лица над 50 години во Англија, следени повеќе од 13 години. Резултатите покажуваат дека лицата кои се чувствувале осамени и покрај релативно нормални социјални услови имале зголемен ризик од кардиоваскуларни заболувања, хронични болести и смртност.
Од друга страна, учесниците кои биле социјално изолирани, но не се чувствувале осамени, покажале значително помал ризик за здравствени последици.
Истражувачите предупредуваат дека хроничната осаменост може да создаде психолошки циклус во кој луѓето почнуваат да ги доживуваат социјалните интеракции како закана, што дополнително ги повлекува во изолација. Експертите истакнуваат дека решенијата не се сведуваат само на зголемување на бројот на социјални контакти, туку и на подобрување на квалитетот на односите и чувството на припадност.
Како можен пристап се споменува и „социјално препишување“ – модели каде здравствените системи ги поврзуваат пациентите со активности во заедницата, како волонтирање, прошетки и групни активности, со цел подобрување на менталното и физичкото здравје.
Според World Health Organization, ваквите пристапи можат да помогнат во намалување на последиците од осаменоста, која станува сè поголем глобален здравствен предизвик.
