Цената на нафтата повторно е во центарот на глобалното внимание, откако ескалацијата на односите меѓу САД, Иран и Венецуела предизвика зголемена неизвесност на енергетските пазари. Геополитичките тензии, протестите во Иран и потезите на Вашингтон кон Каракас директно се рефлектираат врз понудата и перцепцијата за стабилноста на пазарот на нафта.
Венецуела и Иран располагаат со значајни резерви на сурова нафта, а секое ограничување на нивниот извоз (преку санкции, заплени или политички притисок) ја намалува глобалната понуда. Аналитичарите посочуваат дека токму ваквите ситуации на пазарот внесуваат таканаречен „ризичен премиум“, при што цените растат не нужно поради реален недостиг, туку поради страв и очекувања.
Во изминатите недели, цената на нафтата бележеше силни дневни осцилации, со раст и пад од неколку проценти во краток временски период. На годишно ниво, нафтата и понатаму е пониска за околу 25%, но податоците од последните месеци укажуваат на постепено зајакнување. Во споредба со пред еден месец, забележан е раст од речиси 5%, што дополнително ја поттикнува дебатата за можен нов тренд.
Економистите предупредуваат дека пазарот во моментов е под силно влијание на психологијата на инвеститорите, кои не реагираат само на реалните количини, туку и на политичките сигнали. Доколку тензиите продолжат или дополнително ескалираат, нафтата би можела да остане меѓу најнестабилните, но и најследени суровини во наредниот период.
За земјите кои се дел од пошироките геополитички и економски пресметки, ваквите движења значат дека ефектите од глобалните случувања не остануваат изолирани. Нафтата повторно се потврдува како чувствителен индикатор на светските кризи – и како поле каде политиката и економијата директно се судираат.
