Престижниот британски магазин Dazed објави рецензија за македонскиот филм „Диџеј Ахмет“, дебитантско остварување на режисерот Георги Унковски. Во текстот, авторот Ник Чен го опишува филмот како „coming-of-age“ приказна за тинејџер опседнат со EDM музиката, сместена во рурална средина во Северна Македонија.
Судир на два света: традиција и модерност
Филмот го следи 15-годишниот Ахмет, кој живее во јуручко село и се соочува со притисокот да го продолжи семејниот живот како сточар, додека истовремено открива нов свет преку рејв културата и електронската музика.
Во рецензијата се истакнува клучната сцена, нелегална забава на фарма каде меѓу музиката и танцот се појавуваат и овци, како симбол на судирот меѓу традиционалниот и современиот начин на живот. Унковски објаснува дека токму оваа слика била „јадрото на филмот“, визуелизација на два света што коегзистираат.
Лична приказна за растење и идентитет
Главниот лик, кој го игра дебитантот Ариф Јакуп, живее со својот строг татко и помалиот брат, во конзервативна заедница дополнително обележана од загубата на мајката. Пресвртниот момент доаѓа кога Ахмет случајно открива енергичен DJ сет на отворено, каде се среќава со нови луѓе и со љубовен интерес.
Рецензијата нагласува дека филмот не ја осудува ниту традицијата ниту модерноста, туку ја прикажува внатрешната борба на млад човек кој се обидува да најде сопствен пат.
Автентичност и нова генерација
Унковски во разговорот за „Дејзед“ истакнува дека сценариото го темелел на сопствените искуства од адолесценцијата, нагласувајќи ја улогата на музиката како средство за справување со емоции и трауми.
Дополнителна автентичност, според рецензијата, носи и фактот што младите актери се аматери, дел од нив директно од средината во која е снимен филмот. Ова придонесува за природност и документарен тон во раскажувањето.
Културен судир и универзална тема
Еден од најсилните аспекти на филмот е судирот меѓу младата генерација, која расте со социјални мрежи и дигитална култура, и постарата генерација, длабоко вкоренета во традиционалните вредности.
Унковски потенцира дека филмот има одговорност да ја прикаже јуручката заедница на автентичен начин, без едноставни поделби на „добро“ и „лошо“.
Филм што остава емоционален траг
Режисерот нагласува дека сакал да создаде позитивен филм кој, и покрај тежината на темите, носи боја, енергија и убавина.
„Филмовите треба да бидат како соништа – ќе ги гледаш, а неколку дена подоцна повторно ќе размислуваш за нив. Емоцијата останува“, вели Унковски во рецензијата за „Дејзед“, додавајќи дека токму таа трајна емоционална врска е она што киното го прави уникатно.
