Британската јавна радиодифузна куќа BBC низ годините забранила бројни песни поради „контроверзна содржина“, но малку случаи оставиле толку длабока трага како забраната на „Relax“ од Frankie Goes To Hollywood.
Објавена во 1984 година, „Relax“ беше отворена прослава на хедонизмот, телесноста и животот без срам и филтри. Токму таа нескриена сексуалност, дополнително засилена од фактот дека бендот вклучуваше двајца отворено хомосексуални членови, предизвика силна морална паника во тогашна Британија.
Песната е преполна со сексуални алузии и двосмислени пораки, но додека во САД тие беа игнорирани или прифатени, во Обединетото Кралство „Relax“ стана симбол на „морална закана“. Особено гласен беше радио-водителот на BBC Radio 1, Mike Read, кој во живо ја прекина песната, ја прогласи за „вулгарна“ и јавно одби повторно да ја емитува.
Во исто време, бендот свесно ја туркаше провокацијата до крај. Промотивната кампања во британските музички медиуми отворено играше со хомоеротски стереотипи и пораки. Рекламите прикажуваа членови на бендот во кожени костими, гумени ракавици и морнарски капи, со слогани како „ALL THE NICE BOYS LOVE SEA MEN“ и други алузии што не оставаа простор за „невино“ толкување.
За BBC, ваквата комбинација беше неприфатлива. Забраната официјално стапи на сила токму кога „Relax“ беше на третото место на топ-листите. Парадоксално, токму цензурата ја зголеми популарноста на песната. Продавниците за плочи останаа без примероци, а „Relax“ набрзо се искачи на првото место.
Во јавна телевизиска дебата, фронтменот Holly Johnson мирно возврати на обвинувањата дека текстот е „навредлив“, изјавувајќи дека „само некој со валкан ум може да ги доживее тие стихови како непристојни“. Зад камерите, тој призна дека бил искрено исплашен дека негативниот публицитет може трајно да го уништи бендот.
Наместо тоа, се случи спротивното. „Relax“ стана културен феномен и доказ дека јавноста е подготвена да прифати уметност која отворено зборува за сексуалноста, дури и кога институциите не се.
Денес, случајот со „Relax“ се чита како историски пример за тоа како медиумската цензура често открива повеќе за општествените стравови отколку за самата уметност. Песната не само што преживеа, туку остана симбол на отпор, видливост и право на самоизразување во поп-културата.
