Приближно една третина од активните флоти на американската воена морнарица во моментов е концентрирана на Блискиот Исток и подготвена за можни операции поврзани со Иран, наведуваат одбранбени аналитичари. Распоредот се оценува како ретко видена демонстрација на воена моќ во регионот.
Според анализите, флотилата вклучува две ударни групи носачи на авиони, 15 разорувачи и засега непознат број подморници. Тешки транспортни авиони и танкери за дополнување гориво наводно го преминале Средоземјето и се движат кон позиции на Блискиот Исток.
Распоредот потсетува на акумулацијата на сили пред операцијата против венецуелскиот лидер Николас Мадуро. Во исто време, Иран демонстрира сопствена воена моќ и води дипломатски активности.
Јавно достапни системи за следење бродови, сателитски снимки и ADS-B податоци во реално време покажуваат американски воени позиции од Оманскиот Залив до Средоземјето.
Според OSINT аналитичарот Иан Елис, групата би можела во еден бран да лансира повеќе од 600 крстосувачки проектили „Томахавк“. Во пресметката не се вклучени нови системи на насочено енергетско оружје.
Од средината на февруари 2026 година, ударната група околу носачот USS Abraham Lincoln оперира во Арапското Море, јужно од Иран. Нуклеарниот носач USS Gerald R. Ford го преминува Атлантикот по распоред што вклучувал и Карибите. Според медиумски извештаи, наредена е подготвеност и за ударната група USS George H.W. Bush.
Аналитичарите од Центарот за стратешки и меѓународни студии (CSIS) распоредот го опишуваат како „мешовит“ – одвраќање и уверување на сојузниците, но и подготовка за вонредни ситуации, од одбрана до прецизни удари.
Американскиот претседател Доналд Трамп порача дека Иран треба да избере меѓу „договор или удар“, повикувајќи на нов нуклеарен договор. Причините за засиленото присуство вклучуваат ирански напредок во нуклеарната програма, напади на сојузнички групи во Црвеното Море и закани кон Израел.
Американските сили ги обезбедуваат базите, сојузниците и поморските рути во Ормутскиот Теснец, низ кој минуваат околу 20 проценти од светската нафта.
Во евентуален конфликт, американската флота би се соочила со ирански „роеви“ од дронови, противбродски балистички проектили Khalij Fars, брзи нападни пловила и електронско попречување.
Системот Aegis претставува централна точка на „слоевитата одбрана“, комбинирајќи радарско следење и лансирање проектили како SM-2. На кратки дистанци се користат системи за точкеста одбрана, а насоченото енергетско оружје, како микробрановиот систем Project METEOR, може истовремено да онеспособи повеќе дронови.
Аналитичарите ја опишуваат координацијата на овие системи како „танц“ меѓу хардвер и софтвер, со автоматизирано приоретизирање на заканите во реално време.
Останува нејасно дали концентрацијата на сили ќе доведе до дипломатско решение или до ескалација. Пораката од Вашингтон, според аналитичарите, е дека САД покажуваат подготвеност за дејствување, додека регионот влегува во период на засилена неизвесност.
