Нешто тивко, но масовно се случува на Instagram и TikTok. Корисници од целиот свет повторно објавуваат фотографии од 2016 година: топли розеви филтри, зрнеста текстура и пораки „2026 е новата 2016“. Како да не поминала цела деценија, туку само кратка дигитална пауза од која сакаме да се вратиме во време што го паметиме како полесно.
На прв поглед, сè изгледа безопасно: фотографии од младоста, фестивали, први патувања, рани филтри и Instagram од период кога немаше строги естетски правила. Но зад оваа визуелна носталгија стои подлабок копнеж: желба за интернетот кој беше простор за игра, а не за постојано докажување; за споделување, а не за внимателно позиционирање.
2016 како последна „наивна“ дигитална година
Во колективната меморија, 2016 година често се појавува како последната „наивна“ дигитална година. Не затоа што светот тогаш бил без проблеми, туку затоа што кризите, политиката и алгоритмите сè уште не беа целосно вградени во секојдневието на социјалните мрежи. Влијателните профили сè уште изгледаа спонтано, а не како индустрија. Присуството онлајн не беше обврска, туку навика.
По таа година, илузијата дека иднината оди сама од себе нагло исчезна. Политичките потреси, ширењето на дезинформации, пандемијата, инфлацијата, војните и перманентната криза ја претворија сегашноста во состојба на постојана напнатост. Интернетот престана да биде засолниште и стана продолжение на истата таа реалност.
Естетиката како повик за тивок отпор
Токму затоа „естетиката на 2016“ денес функционира како форма на тивок отпор. Зрнестите фотографии, необработените објави и намерно несовршените кадри не се случаен стилски избор. Тие се обид за одмор од заморот да се биде оптимизиран, постојано видлив и релевантен.
Наместо совршено обработени видеа и строго контролирани визуелни идентитети, луѓето повторно се враќаат кон грешките, случајноста и моментите без план. Кон содржини што не мора да „успеваат“, туку едноставно да постојат.
Фактот што и светски познати личности се приклучуваат на овој тренд само ја засилува пораката. Кога личности како Kylie Jenner, Ariana Grande или Lily Collins јавно се навраќаат на своите дигитални архиви од 2016 година, тоа не е само игра со носталгијата. Тоа е признавање дека и за највнимателно уредуваните профили, тогашниот интернет бил полесно место за постоење.
Локалната тишина зад трендот
Во македонскиот контекст, овој тренд се појавува потивко, без големи објаснувања, но со истите визуелни обрасци. За локалната публика, 2016 година означува период пред Преспанскиот договор, пред ковид-шокот, пред енергетската и ценовната криза и пред социјалните мрежи целосно да се претворат во продолжение на дневната политика.
Локалните објави што се навраќаат кон минатото не зборуваат толку за тогашното време, колку за заморот од сегашноста.
Поглед кон иднината
„2026 е новата 2016“ не е краткотрајна мода. Тоа е симптом на генерации што пораснаа онлајн и денес копнеат по дигитален простор кој повторно ќе биде место за живеење, а не само за преживување.
Прашањето не е дали навистина сакаме да се вратиме назад, туку дали можеме да замислиме иднина во која нема постојано да бегаме наназад – само за да здивнеме.
